,,Anne-Marie”, zei professor Barentsen bij mijn afstuderen, ,,jij bent zo’n student van wie ik dacht: ze gaat probleemloos door de woestijn, maar struikelt over de laatste zandkorrel”. Hij had gelijk, mijn rechtenstudie doorliep ik vrij gemakkelijk, maar die afstudeerscriptie… Ik vond het verschrikkelijk. Ik heb dyslexie, dat is al lastig, maar daarnaast wist ik ook niet goed waar ik moest beginnen. Daardoor schoof ik het schrijven voortdurend voor mij uit. Wat ik nodig had was een stok achter de deur. Paula’s hulp bleek mijn redding te zijn. Ze stelde datums vast waarop ik bepaalde hoofdstukken moest inleveren en hield mij daar aan. Daardoor kwam ik beter in het verhaal en lukte het schrijven steeds beter. Haar adviezen ‘wees to the point’ en vragen ‘je zegt dit, maar twee alinea’s terug staat het tegenovergestelde. Wat is het nou?’ hebben mij enorm geholpen om mijn scriptie tot een goed einde te brengen. Ik haalde mijn master ‘arbeidsrecht’ met een – volgens mijn professor – ,,goed leesbare en interessante afstudeerscriptie”.
Anne-Marie